Henrietta Lullier
Henrietta Lullier żyła na przełomie osiemnastego i dziewiętnastego stulecia, przy czym pamiętać należy, iż zmarła zaraz na początku dziewiętnastego wieku. Słynęła z wielu rzeczy, chociażby z tego, ze wyznawała kabałę. Poza tym była również kochanką Stanisława Augusta Poniatowskiego - jak również i jego brata Kazimierza. Wywodziła się z francuskiej rodziny o szlacheckich korzeniach, zamożnej, w związku z czym odebrała bardzo wszechstronne wykształcenie. Poniatowskiego poznała jeszcze wtedy, gdy ten był litewskim stolnikiem. Nie była tylko i wyłącznie jego nałożnicą, ale pomagała nawiązywać mu kontakty z coraz to nowymi kochankami - a Poniatowski słynął z tego, że miał ich mnóstwo. Było to możliwe za sprawą jej bardzo rozległych kontaktów oraz znajomości. Henriettę nazywano potocznie Lullierką. Nie należała do kobiet pięknych, braki w urodzie nadrabiała natomiast przysłowiową toną nakładanego na twarz makijażu. W Warszawie prowadziła dom schadzek, którego stałym bywalcem był król Poniatowski.